Eigen kracht

Ik mag graag nadenken en filosoferen over het leven en vooral over de mens. De mens is namelijk een zeer interessant wezen. Vooral de psyche is een complex systeem en dan niet in de laatste plaats de wisselwerking met anderen.

Neem nou onzekerheid. We claimen vaak dat de ander ons onzeker maakt door bepaalde opmerkingen of bepaald gedrag. We zenden natuurlijk heel wat signalen uit, over en weer, verbaal en non-verbaal. Wat hoort bij wie en hoe vatten we dit op?

Ik ben van mening dat er een heleboel in onszelf te vinden is. Want is het wel echt zo dat de ander ons onzeker maakt? Of doen we dat eigenlijk zelf, veroorzaakt door patronen en gedachteganngen die we vanuit onze jeugd mee hebben gekregen? Misschien heb je geleerd dat anderen belangrijker zijn, dat een man boven je staat, dat je altijd aardig moet blijven, noem maar op.

Nu denk je misschien: makkelijk praten, de ander kan ons behoorlijk kwetsen en van alles aandoen. Klopt, mee eens, het leven kan je behoorlijk klappen uitdelen. Ik ben ook de laatste die dat zal ontkennen. Echter, ik weet ook waar ik over praat. Ik heb bijna 10 jaar met een narcist doorgebracht, wat me geestelijk en lichamelijk een wrak maakte. Maar toch heb ik ergens een sprankje moed gevonden om weg te gaan. Dus ik geloof dat er altijd kracht in jezelf zit, hoe ver weg ook.  Het feit dat hij zo ver bij me kon gaan, heeft natuurlijk te maken met factoren als manipulatie, liefde die wellicht blind maakt, mijn eigen hooggeoeligheid, waardoor ik mezelf makkelijk wegcijferde. Ik heb het ook niet over schuld, maar meer wat ertoe bijdraagt aan hoe je je voelt. Natuurlijk wil je excuses van degene die je pijn doet, maar dat gebeurt ook niet altijd en toch moet je verder. Hoe moeilijk ook de mens heeft ongelooflijk veel veerkracht. Geloof in jezelf!

Sinds ik de keuze heb gemaakt voor mezelf, voel ik me ook sterker en weet ik dat mijn geluk in mijzelf te vinden is. Natuurlijk is het fijn om je leven met een ander te delen, familie te hebben, vrienden die je waarderen. Maar als basis moet je eerst van jezelf houden en jezelf waarderen. Hoe cliché dat ook klinkt, het is wel waar.

Ik heb ook weer een nieuwe relatie en in het begin merkte ik dat ik complimenten nodig had om me goed te voelen. Maar daar ben ik over gaan nadenken en ik besefte dat  het niet de taak van een ander is om mij zelfvertrouwen te geven. Ik kan dat heel goed zelf. Want stel dat je geen relatie hebt of helemaal niemand anders in je leven, dan nog zou dat zelfvertrouwen er kunnen zijn. Want jij bent iemand, jij mag er zijn. Ik geloof in God en dat Hij ons gemaakt heeft. In de bijbel (psalm 139) staat heel mooi dat Hij ons al ziet in de moederschoot en dan dus al bij ons betrokken is. Hij weeft ons, hij zag ons al terwijl we nog groeiden. Hoe mooi! Dus dan denkt Hij echt niet, zodra we geboren zijn: Jij moet je volledig wegcijferen voor anderen. Dat Hij bij me is, heeft me ook heel erg geholpen. Ook als je niet gelooft, heb je misschien iets anders wat je houvast geeft. Muziek, de natuur, een huisdier, noem maar op.

Jij bent uniek, jij hebt talenten, jij mag jouw keuzes maken en groeien.

Je bestaat niet om vervolgens niet te bestaan.

 

 

 

 

Advertenties

Leven met een narcist (vervolg)

Ik zou wat meer vertellen over mijn relatie met een narcist. Nu ben ik wel wat aan het dubben. Wat schrijf ik en wat niet. Want wie leest het allemaal. Maar dit blog is voor mij ook een hele goed uitlaatklep, een bevrijding haast. Bovendien zou het geweldig zijn als het ook maar bij één iemand bewustzijn creëert of dat het iemand wakker schudt.

Het leven met een narcist gaf mij een gevoel van totale eenzaamheid. Het gekke is, ik wou zo graag getrouwd zijn en samen een leven delen. Hij wilde dat steeds niet en ik dacht toen we eenmaal getrouwd waren, dat het rust zou brengen en harmonie. Niks was minder waar. We woonden samen ja, maar samen leven niet echt. Ik voelde me een blok aan zijn been. Ik voelde me meer alleen dan ooit.

Nu werd ik niet lichamelijk mishandeld  zoals je ook vaak hoort. Maar emotioneel werd ik gekleineerd en verwaarloosd, wat in feite ook mishandeling is. Ik werd geestelijk en lichamelijk een wrak, dus indirect ook zijn handelen.

Je kan nu denken: maar waarom pikte je dan alles,, waarom deed je niks terug, waarom liet je het allemaal over je heen komen? Achteraf zie ik dat ik een waas, een roes leefde. Ik was erg onzeker, twijfelde aan mezelf en nu zie ik het allemaal in. Ik leerde op het laatst van de relatie pas dat ik hoogbegaafd en dus hooggevoelig ben en toen kreeg ik inzicht en ben ik stappen gaan ondernemen.

Wat hield het kleineren in? Ik kreeg commentaar op zo’n beetje alles: hoe ik ademde, hoe ik chips at, hoe ik groenten sneed, dat ik de witte was had gedaan in plaats van bonte. Had ik de hele dag schoongemaakt en kwam hij thuis, trof hij me op de laptop aan, kreeg ik daar commentaar op. Hij wilde ons huwelijk niet laten registereren (achteraf een makkelijke uitweg voor mij). Hij wilde bijna nooit mee naar familieverjaardagen e.d. Maar hij wilde wel intimiteit en als ik het te lang weigerde, raakte hij enorm gefrustreerd.  En de hele dag door dat gevoel dat je hem in de weg zit, dat hij je niet kan luchten. En aan de buitenwereld de schijn ophouden.

Ik wil een gedicht delen en dan sluit ik eerst af:

Daar ben je dan, terneergeslagen

Je hebt dit leed al te lang gedragen

Vernederd ben je en niks meer waard

Je herkent het spiegelbeeld niet meer, dat je aanstaart

Wie is die vrouw, die grijze muis?

Je voelt je zelfs bij jezelf allang niet meer thuis

Dit kan niet doorgaan, je houdt dit niet uit

De angst zit volledig onder je huid

Je bent ongelukkig, je moet hier weg

‘Wat nou, als ik het gewoon tegen hem zeg?’

‘hij heeft het recht niet me zo te behandelen,

het is tijd om gewoon de deur uit te wandelen.’

Maar dan hoor je de sleutel in het slot

En breken moed en kracht kapot

 

Leven met een narcist (introductie)

Ik vind het belangrijk om aandacht te besteden aan een onderwerp waar best veel mensen mee te maken hebben en niet in de laatste plaats hooggevoelige mensen.

Narcisme. Het woord betekent zelfliefde en ieder mens heeft het nodig in gezonde mate. Het is belangrijk om tevreden te zijn met jezelf, voor jezelf te zorgen en van jezelf te houden.

Wanneer iemand een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft, is alles op eigen persoon gericht, ten koste van anderen.Zo iemand zal ik vanaf nu even narcist (en hij) noemen, anders is het zo’n mond vol elke keer.

Een narcist zal zijn omgeving manipuleren. Hij zal zich buitenshuis heel anders voordoen dan binnenshuis en in persoonlijke relaties. Dit kan verschillende vormen aannemen. Niet elke narcist gebruikt fysiek geweld. Maar elke narcist wil dat het om hem gaat en ontziet daarin zijn partner en/of kinderen niet. Een narcist kan zich namelijk niet inleven in anderen en het kan hem niks schelen hoe die ander zich voelt.

Ik heb een relatie gehad met een narcist. Echter, dat besef kwam naderhand. Maar dat ik weg moest, werd me wel duidelijk uiteindelijk. We hadden jaren een aan-uit relatie. Ik was al een hele tijd klaar voor de volgende stap, namelijk trouwen en hij niet. Tcoh bleef ik met hem gaan, omdat ik er van overtuigd was, dat we voor elkaar bestemd waren en ja er speelde ook mee dat ik bang was om alleen te blijven. Een hele slechte reden om bij iemand te blijven. Maar ik was erg onzeker en voelde me, in tegenstelling tot nu, geen sterke vrouw. Niet sterk genoeg om voor mezelf te kiezen. Wat me ook een geschikt ‘slachtoffer’ maakte voor een narcist, die daar natuurlijk handig op in kan spelen. Verder willen hooggevoeligen er graag voor anderen zijn en cijferen ze zichzelf nogal eens weg. Nog een voedingsbodem voor een narcist.

Op een gegeven moment zijn we wel getrouwd, voor de wet echter in Zweden. Was een idee van hem en ik ging ering mee omdat ik het circus op het gemeentehuis niet zo zag zitten. Maar eigenlijk ging het zo: we waren weer eens uit elkaar en een maand later weer samen en toen besloten we in Zweden te trouwen. We regelden dit per mail en toen de mini-ceremonie daar achter de rug was, heb ik mijn ouders gemaild (!) dat we getrouwd waren (ik durfde het gewoon niet persoonlijk te zeggen en ze waren not amused op z’n zachtst gezegd) en dat er nog een kerkdienst in Nederland zou komen. Die kwam ook maar op de foto’s zie ik dat ik niet gelukkig was en ik heb ook heel veel concessies gedaan m.b.t. de bruiloft om maar getrouwd te zijn. Hoe gebrainwashed was ik!

En na de bruiloft merkte ik pas echt hoe het is om met een narcist te leven, maar daarover later meer.

 

 

Solliciteren (als HSP)

Sinds een paar maanden ben ik werkloos. Oh wat erg, zou je zeggen. Ik heb er echter zelf voor gekozen. In mijn vorige baan was ik niet meer gelukkig en het leverde me zoveel spanning op, dat ik voor mezelf heb gekozen. Dan maar minder inkomen. Je moet het durven, maar het voelt erg goed. Ik wil natuurlijk wel graag wat anders vinden, maar eerlijk gezegd vind ik het ook heerlijk om thuis wat te rommelen, heb ik tijd voor hobby’s en kan ik slapen volgens mijn eigen ritme.

Nu ben ik wel aan het solliciteren, maar dat valt nog niet mee voor een hooggevoelig persoon. Allereerst ben ik er niet 100% uit wat ik wil. Ik wilde altijd in de zorg werken en dit heb ik nu een jaar of 15 gedaan, met plezier, maar dat plezier raakte op. Daarom een zoektocht in mezelf. Wat wil ik, wat kan ik, wat past bij mij.

Ik vind echter niet maar 1 ding leuk in het leven, ik wil alles tegelijk. Ik wil uitdaging hebben, niet te saai en genoeg verantwoordelijkheid. Tegelijk wil ik iets doen wat nuttig is in mijn ogen. Dus mensen helpen, contact met anderen. Daarnaast ben ik creatief, hier geef ik thuis invulling aan door te borduren, koken, kaarten maken. Met mijn handen werken dus. In een baan kan je iets kwijt, maar niet alles, het gaat om de balans. Vind die maar eens…

Ik heb diverse sollicitatiegesprekken achter de rug. Naast de normale spanning die iedereen wel heeft, let ik enorm op iemands taalgebruik en lichaamshouding. Ik voel twijfel, ook al wordt het niet uitgesproken. Ik let op details in de kamer waarin het gesprek plaatsvindt. Verder ben ik non-verbaal een open boek, zoals iemand tegen mij zei en daar ben ik niet altijd blij mee.

Een sollicitatiegesprek is op zich al een krampachtige situatie. Ik kreeg in het laatste te horen dat ik kort en bondig overkom en dat het enthousiasme er niet vanaf straalt. Ik heb gezegd dat ik dat nou eenmaal niet erg uit. Of wellicht was ik ook niet enthousiast, maar deed ik alsof. Ik ben immers een open boek? Na het gesprek twijfelde ik. Is het dan mijn eigen twijfel of neem ik die van haar over? Mijn onzekere stemmetje zegt eigenlijk: zij twijfelt, doe het dus maar niet, het is waarschijnlijk niks voor jou.

Aan de ene kant zegt mijn gevoel vaak wel wat ik moet doen. Maar mijn ratio zegt dat ik ook dingen moet proberen en niet alles vermijden wat eng is.

Pff…beslissingen nemen. Work in progress.

Exit nazomer

 

Ik stoor me zo af en toe aan bepaald woordgebruik en laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik wil het woord nazomer met onmiddellijke ingang afschaffen

Pleidooi:

We hebben het in Nederland nooit over prezomer of nawinter. Ik hoor niemand begin juni zeggen: wat een heerlijke nalente. Of na-voorjaar om het nog ingewikkelder te maken. De termen voorjaar en najaar zijn ook wel bijzonder bedenk ik me nu ineens. Alsof de lente voor het jaar aan gaat. Ehm nee, het jaar is dan al drie maanden begonnen. En de herfst is ook niet na het jaar want dan zou het gelijktijdig met de winter vallen. Snapt u het nog?

Maar de laatste weken van de zomer of het begin van de herfst waarin het nog mooi weer is, worden dus steevast nazomer genoemd.

‘Wat een heerlijke nazomer hebben we toch!’. ‘Gelukkig hebben we deze nazomer nog wat mooie dagen’.

Voor zover ik weet loopt de astronomische zomer van 21 juni – 21 september. En dan begint de herfst.

Dus tot 21 september is het gewoon nog zomer. Of het nou 30 graden is of stormachtig. Ik heb ook altijd sterk de neiging om hard ‘zomer’ te roepen, zodra iemand het over nazomer heeft. Ik doe het niet, want ik wil niet de dorpsgek worden.

Maar laten we afspreken: de jaargetijden zijn: winter, lente, zomer en herfst.

Dank u.

 

 

 

 

Gevoel uit mijn jeugd

Het is bijna eind september, de kruidnoten liggen alweer in de schappen en met de reclame die in de brievenbus valt, komt ook altijd zo’n dik speelgoedmagazine mee. Zo ook deze keer. Zodra ik het vastpak, ben ik weer even dat kind. Het meisje van vroeger. Bij ons thuis keken we altijd uit naar dit moment en we begonnen driftig in het blad te zoeken en datgene aan te kruisen wat we graag wilden hebben van Sinterklaas. Ik weet niet of we daar in september al mee begonnen, maar we maakten onze wensen in ieder geval duidelijk.

Als dan eenmaal de pakjesavond was aangebroken, haalden we om de beurt een kadootje uit de zak. Spannend en ik denk met een warm gevoel terug aan die tijd. Maar toch….Hoe blij ik ook was met mijn nieuwe aanwinsten, ik had natuurlijk niet altijd alles gekregen wat ik had aangekruist of wat er op mijn verlanglijstje stond.

Nu, zoveel jaar later, snap ik natuurlijk wel dat mijn ouders onmogelijk alles konden kopen. Vier kinderen en dan alles geven wat ze willen, dat is niet te doen. Dat besef ik nu.

Maar toen niet, als kind. Ik dacht dan aan dat ene wat ik ook nog graag wou hebben en wat een teleurstelling als de zak met kadootjes dan leeg bleek te zijn. Waren ze het vergeten? Of mocht ik het niet hebben? Ik zei niks, ik vroeg niks, maar het gevoel was er wel.

En elke keer als ik weer zo’n speelgoedboek zie, is de jonge ik weer terug en het gevoel ook. Ik kan het niet benoemen maar het is er wel. En zo heb ik dat wel vaker met dingen die me ineens terugbrengen naar mijn jeugd en me een ongemakkelijk of onbehaaglijk gevoel geven. Ik voel me dan echt weer dat meisje wat het niet begreep en kan er soms nog om huilen. Ik was een kind wat gevoelens niet uitsprak. En tja, als je niks vraagt, krijgt je geen antwoord.

Misschien is het omdat ik het nooit uitgesproken heb, dat ik het nooit helemaal kan afsluiten. Dus bij deze. Wellicht helpt dit schrijven een beetje.

Hsp – Autisme

Momenteel wordt er op internet aandacht gevraagd voor een filmpje waarin te zien is hoe een autistisch kind zijn omgeving, in dit geval een winkelcentrum, beleeft.

Het loopt rond met zijn moeder en in het filmpje wordt geprobeerd duidelijk te maken wat het kind ziet, welke geluiden het hoort en vooral hoe dat allemaal tegelijk binnenkomt.

Felle lichten, vallende munten, pratende mensen, het flitsen van een fotohokje etc.         Op het laatst kan het kind het niet meer aan en raakt in paniek. Hij doet zijn handen over de oren om het allemaal buiten te sluiten.

Als hooggevoelig persoon herken ik dit maar al te goed. Ook wij zijn zeer ontvankelijk voor prikkels. We nemen alles op: licht, geluid, verbale en non-verbale signalen, achtergrondgeluiden. Ook mij kan het regelmatig teveel worden, waardoor ik me even moet afzonderen of soms zelfs een dag bijkomen. Na een verjaardag waarin er veel gepraat wordt, iedereen heen en weer loopt, ik constant registreer wat er allemaal gebeurt, ben ik bekaf. Ik winkel ook alleen als ik wat nodig heb, liefst als het niet te druk is.Dat geeft teveel prikkels en maakt me geïrriteerd. Als ik ergens niet tegen kan, is het slenteren. Ik vermijd grote menigtes en andere overweldigende situaties.

Ik zie niet alleen om me heen (mensen, winkelpanden, reclames, dingen die op de grond liggen), ik hoor ook van alles: praten, hoesten, lachen, sirenes verder weg, deuren die dicht gaan etc. Daar komt bij dat ik alles moet lezen wat er te lezen valt: posters, verpakkingen, aanbiedingen, stickers op elektriciteitskastjes zelfs.

Het valt me dus op dat ik overeenkomsten heb met dat autistische kind. Maar waarin zit dan het verschil? Want het wordt vaak met elkaar verward.

Ik vond een duidelijk verschil: HSP-ers kunnen anderen heel goed aanvoelen en nemen zelfs emoties over van anderen, waardoor ze vaak veel energie kwijtraken en moeten opladen. Autisten zouden dit niet kunnen, begrijpen anderen niet goed en kunnen lichaamstaal niet lezen.

Ik ervaar mijn hooggevoeligheid niet als stoornis, ik ben het. Autisme wordt een stoornis genoemd. Wanneer is gedrag een stoornis? En voor wie? En wie moet zich eigenlijk aanpassen?

 

 

Na wikken en wegen ook doen!

Als HSP (high sensitive person) ben ik voortdurend aan het denken en aan het zoeken in mezelf. En daarin geef ik voorrang aan mijn hart. Wat zijn mijn verlangens en behoeften? Wat past bij mij, wat doe ik liever niet? Toegegeven, daar heb ik ook mijn verstand bij nodig.

Ik heb er een kort gedichtje over gemaakt:

Vaak ben ik in mezelf gekeerd want daar gebeurt zoveel
Ik droom ik denk ik pieker
Het is omdat ik mezelf zo graag kennen wil
Daarom graaf ik steeds dieper en dieper
Ik zoek de rust en de ontspanning om te kunnen bloeien
Om mijn hart en mijn ziel te laten groeien
Laat me zijn wie ik ben
Zodat ik mijn eigen verlangens ken

Ook nu ik tussen twee banen inzit, ben ik flink bij mezelf te rade gegaan. Wat zou ik graag uit het leven willen halen? En welk deel kan ik dan uit mijn werk halen en wat past beter als hobby?

Ik ben gek op lezen, lekker knutselen, muziek luisteren en ben ook steeds meer bezig met hoe ik op de juiste manier kan ontspannen en wat ik daarvoor nodig heb. Massages, rustige muziek, meditatie. Maar ook goede voeding draagt daar aan bij.

Daarnaast heb ik natuurlijk een inkomen nodig, dus ´moet´ er gewerkt worden. Maar in mijn ogen moet een baan meer zijn dan inklokken en je taak verrichten. Het ideale beeld is: de baan draagt bij aan innerlijk geluk en welbevinden, ik kan me ontwikkelen en ik wil het idee hebben dat ik een nuttige bijdrage lever aan de maatschappij. En als het even kan, het welzijn van anderen. Dat is nogal wat. Ik weet meestal wel wat ik niet wil, maar dan blijft er nog genoeg over. Kiezen is zo moeilijk, beslissingen neem ik niet snel, ik wik en weeg wat af.

Daarnaast heb ik in ieder geval een belangrijke ontdekking gedaan: ik voel mijn hele leven al de drang om te schrijven. Als puber schreef ik al in dagboeken en maakte ik gedichten. Nu komt er zo af en toe een column uit de virtuele pen, maar mijn droom is om nog eens een boek te schrijven.

Weet je wat? Ik ga het gewoon proberen!

 

 

 

Werk of welzijn

Ik merk steeds meer frustraties bij mezelf. Het idee om iets voor mezelf te beginnen blijft knagen.  Mijn werk is leuk. Het is een mooi vak, de mensen waarderen mij en toch: ik kan beter alleen werken dat is goed voor mij. Dan krijg ik inspiratie en kan ik mij focussen. Maar wat en hoe? Waar blink ik nog meer in uit? Ik maak al verschillende dingen: columns, handwerk, verkoop soms wat eten via thuisafgehaald maar daar word ik niet rijk van. Ik hoef niet rijk te zijn maar wel genoeg verdienen om rond te komen. Ik heb graag thuis de radio aan maar soms zet ik hem uit. Dan kan ik beter nadenken en dan komen de ideeën wel. Ook in de auto doe ik dit vaker om te concentreren. Het is toch een soort afleiding. In mijn werk wil ik heel goed mijn best doen maar het irriteert mij steeds dat collega’s dingen niet goed doen. Ik zeg niet dat ik geen fouten maak maar daar heb ik alleen mezelf mee. Ik ben in mijn hoofd constant mensen aan het verbeteren. Ook in de winkel zie ik dingen waarbij ik op mijn tong moet bijten. Uitvallen tegen een vreemde vind ik niet kunnen. Ook in mijn werk krijg ik vaak advies wat voor mij onnodig voelt. Ik weet het allang of ik snap het al. Ik weet al soms van tevoren wat iemand wil zeggen of die vragen dat je denkt serieus zie ik er zo onnozel uit. Ik spreek dit niet uit maar ik heb zo vaak van die momenten en als ik alleen werk heb ik er geen last van.  Stel dat ik iets voor mezelf beginnen dan heb ik alleen maar mezelf dwars te zitten. Ik ben op zoek naar wat ik ga doen en hoe en of ik dat volledig wil doen of naast mijn werk. Stiekem wil ik gewoon alles opzeggen en ik kijk wel hoe het leven loopt , maar dat is risicovol want ik moet de huur ook betalen en eten. Ik zit wel op diverse Facebook groepen waarbij men elkaar dingen weg geeft. Op die manier ben ik al aan verschillende spullen gekomen en heb ik ook wel weg kunnen geven. Opruimen is ook goed om orde te maken in je hoofd. Met minder geld moet je creatief zijn en dat lukt me wel aardig maar een beetje een potje is ook wel handig. Ik wil mijn hart volgen maar ook verstandig zijn. Mijn hart is vaak sterker.

En er komt nog bij dat ik ongeduldig ben. Als ik een idee heb en het slaat niet aan tenminste niet snel genoeg naar mijn zin, dan geef ik op of dan denk ik dat het niks is. Ik moet geduld hebben maar ja moeten is ook weer zoiets. Tips zijn van harte welkom.

Auschwitz bezocht

Afgelopen juni heb ik met mijn vriend en een bevriend stel Polen bezocht.

We vertrokken met het vliegtuig van Eelde naar Gdansk.Daar hebben we een auto gehuurd en zo hebben we de reis gemaakt naar Krakau. Daar hebben we woensdags het vernietigingskamp Auschwitz bezocht.

Ik wilde dit kamp al heel lang een keer bezoeken, ik vind het belangrijk om te zien waar de gruwelijkheden hebben plaatsgevonden. En niet alleen daar uiteraard, maar in dit kamp zijn 1,3 miljoen mensen vermoord waaronder 1,1 miljoen joden.

 Ik zag er ook tegenop vanwege juist datgene wat er heeft plaatsgevonden. En omdat ik recent een boek had gelezen van Miklós Nyiszli ‘Assistent van Mengele’. De schrijver was een joodse arts uit Hongarije die in Auschwitz terecht kwam.

Toen hij met het transport aankwam, ging Dr. Mengele de rij bij langs en vroeg wie er patholoog was. Miklós was dit en bood zich aan. Hij werd dus assistent van Mengele en moest de meest vreselijke experimenten en secties doen op joodse doden. Op deze manier wilde Mengele bewijzen hoe misvormd het joodse ras was. De reden waarom Miklós zich aanbood? Om niet in de gaskamer te belanden. De schoorsteen met rook was duidelijk zichtbaar.

Verder wordt in het boek beschreven hoe het er in Auschwitz aan toeging. De arts heeft het uiteindelijk overleefd en is zelfs na de oorlog herenigd met zijn gezin. Ik kan u aanraden om het boek te lezen, er staan gruwelijke zaken in, dus lees het in etappes, maar dit was helaas de realiteit en is belangrijk om te weten.

In het kamp waren diverse barakken te bezoeken waar politieke gevangenen zaten. Je kon de slaapzalen en toiletruimtes o.a. zien. De muren hingen vol met foto’s van deze gevangenen, echter niet van de joden. Verder kregen de gevangen een embleem, dit hing af van de categorie. Politieke gevangene, homoseksueel, Jehovagetuige, iemand die mensen had geholpen en noem maar op.

In 1 barak was een grote zaal met glazen wanden. Daarachter alleen maar onvoorstelbaar veel schoenen. Schoenen van de joodse mensen die met de transporten kwamen. Verder ook brillen, speelgoed, kinderschoenen, serviesgoed, allerlei spullen die mensen meenamen, want hun werd verteld dat ze gingen werken.

Enkelen werden slechts geselecteerd om te werken, maar de rest werd linea recta naar de gaskamer gestuurd en verbrand. De spullen kon de SS mooi inpikken.

Tijdens het bezoek heb ik een gaskamer gezien en daarnaast een ruimte met ovens. Afschuwelijk. De ruimte met schoenen en de ovens, dat zijn de dingen die me het meest aangrepen. En het spoor…

Toch voelde ik op het moment zelf niet zoveel emotie als ik gedacht had. Dat komt ook omdat er heel veel mensen rondliepen. Allerlei groepen met een gids, het leek meer een attractie.

Hoewel de controle bij de ingang heel streng was, vergelijkbaar met een vliegveld. Alles losse spullen in een bak en geen glimlachje. (Misschien om te ervaren hoe de gevangenen zich voelden?)

 De volgende dag echter kwamen de tranen bij mij. Helemaal toen ik over de rivier Wisla reed, daar werd de as van de verbrande (uitgewiste) mensen in gegooid.

 Ik raad iedereen aan om een keer een kamp te bezoeken. De mensen die er gevangen zaten, hadden geen keus, wij kunnen gewoon in vrijheid in en uit lopen!